Bilemediğim sorular birer ilmek haline geliyor.
Soru soranın sözlüğünden kalkıyor yumuşak kelimesi.
Esen rüzgâr şiddetleniyor,
Tadı kaçıyor yemeklerin,
Her yatağı çivi götürüyor.
Gitgide bulanıklaşıyorum.
Gitgide küçülüyor umudumun şarjörü.
Yakında sadece namludaki kurşunum kalacak.
Onu da şakağıma yapıştırmayı planlıyorum.
Düşünmekten uyuyamıyorum gene.
Sağ salim varamıyorum sabaha.
Uyu artık diye yalvarıyorum zihnime.
Düşünme geleceği.
Başaramamak senin suçun olmayabilir her zaman.
Bazen ülkeler de suçludur sanatçının başaramamasından.
Bazen toplum da suçludur yeterince üretememenden.
Canım yandıktan sonra bir önemi olmuyor suçsuzluğun.
Kendi bacağımdan asılıyorum şaşmadan.
Dağa küssem ne fayda, ülkeye küssem ne fayda.
Seke seke yuvama dönüyorum.
Ölmekten de, öldürmekten de korkuyorum.
Elime bıçak alsam keseceğim çok fikir var.
Can CAFCAF
Svanorka Edebiyat 