Neden ben hep böyleyim?
Balonu elinden kayıp giden bir çocuk gibi,
Biraz şaşkın, ziyadesiyle üzgün,
Ne yapacağını bilmez haldeyim.
Uzun ve yorucu bir kışla vedalaşıp,
Doğanın kendini yenilediği mevsime ulaştım.
Yol kenarları hep en sevdiğim çiçeklerle bezeli, papatyalar...
Alıyorum bir tanesini elime başlıyorum:
Seviyor, sevmiyor, seviyor...
Sapını da sayıyorum “sevmiyor.”
Hayatı hep ben mi zorlaştırıyorum?
Herkes aslını, suretinin altına gizlerken,
Bir ben mi kendimden başkasına bölünemiyorum?
Teyellenmiş duygular içinde,
Hiçbir hikayede dikiş tutturamıyorum.
Biri gelip “Bunları neden yazıyorsun?” dese,
Cevap bile bulamıyorum.
Ne sahibi belli sözcüklerimin ne de gideceği adres.
Yazıyorum atıyorum, yazıyorum atıyorum.
Hâlâ bir boşluğu anlatmak için uğraşıyorum.
Handan ÖZGÜLER
Svanorka Edebiyat 