Kimse sevmiyordu. Karşıma çıkan herkesin sevmeye engel nedenleri vardı. Yağmur yağıyordu şehirde ve sanki sadece ben ıslanıyordum. Sırılsıklam olmuştu ruhum, üşüyordum. Ömrüm bunun nedenini anlamaya çalışmakla geçti. Ya Tanrı benden vazgeçmişti ya da ben Tanrıdan… Kimse konuşmuyordu. Derin bir sessizlik hali… Günüm hep gece yarısı. Saat hep iki. Çığlık çığlığa yüzüme çarpan kapı sesi kulaklarımda“Gece Yazıtları / Eyüp Toru” yazısının devamını oku