Çevremize karşı oldukça şefkatliyizdir. Onları anlamaya, dinlemeye ve yardım etmeye çabalarız. Elimizden geldiğince yaparız bunu, belki de daha fazlası olacak şekilde. Onların mutluluğu, hüznü bizi de etkiler. Ama ya biz? Bizim o acılarımız, hüzünlerimiz ve mutluluklarımız? Herkese gösterdiğimiz o anlayışı kendi özümüze, benliğimize, acılarımıza gösterebiliyor muyuz, gösterebildik mi hiç? Yoksa hep insan odaklı mı yaşadık“Kendi Ritminde / Fadime Kiremit” yazısının devamını oku