Acımı sizlere nasıl anlatsam, neresinden başlasam bilemiyorum. Sonuçta gözle görülür, elle tutulur bir yanı yok acımın. Sanırım artık benim olmayan bir şeyin acısı bu.
Zamanında sizinle olan, sizden ayrılmayıp her anını beraber yaşadığın birinden ayrılmanın acısı bu. Yürürken bana destek olan, beraber düşüp beraber kalktığımız. Beni ayakta tutan…
Benimleyken kıymetini bilememişim meğerse. Hayatımın geri kalanında bana destek olacak birini buldum ama onun yerini doldurur mu, bilemedim. Sonuçta beni aksamaktan kurtaramayacak.
O günden beri aklım almıyor. Her baktığımda onu arıyor gözlerim ama bulamıyorum, yok. Peki, olmayan biri nasıl bu kadar canımı yakabilir? Elbet bir gün kabullenirim bu durumu fakat zor ve sancılı bir süreç beni bekliyor olmalı.
Benim yüreğimi paramparça eden bu yarayı hastanenin soğuk odalarına hapsetme vakti. Seni çok özleyeceğim.
Odaya son bir kez bakıp çıkarken, eşim ağlamaklı gözlerle koltuk değneğimi verdi. Diğer koluma da kendisi geçti.
Hoşça kal sol bacağım, seni kaşımayı ve tırnaklarını kesmeyi özleyeceğim.
Bekir AYDEMİR
Svanorka Edebiyat 