Şimdi sana çıkıp da gel diyebilsem,
Yokluğun kabullenir mi mesafeleri?
Derinlerde süzülen acıyı,
Onca anıyı kabullenir mi?
Elbet vardır her baharın bir güzü
Ve sararması en çocuksu hislerin.
Aramızdaki yalanlar gizlenip;
Seni, beni kabullenir mi?
Ya geçmişimiz damlar o maviliklere,
Ya da boğuluruz gözlerinde en derine.
Bir hakikat karışırsa sözlerine,
İki yanlışı kabullenir mi?
Mazimde yankılanan pişmanlık iniltisi,
O tebessüm ki kederin sevimlisi…
Hayıflanıp duran gecenin gürültüsü,
Sessiz sabahları kabullenir mi?
Amansızca kaybolan umut taneleri,
Akmaya razıdır gözlerinden.
Düştüğü yeri yakarsa özleminden,
Sevgi, gururu kabullenir mi?
Alper Coşkun
Svanorka Edebiyat 