En derin sızılarının maskesi olur kahkahaların.
Gün içerisinde nükseden “senli” düşüncelere,
Başka suretler bastırırsın.
Zamandaki en küçük boşluktan, hayalin süzülmeye çalışır,
Hemen gündelik yaşamın bir telaşını yamarsın.
En zor olan da geceleridir…
Sessizliğin, yalnızlığın hüküm sürdüğü geceler.
Hele bir de hilal varsa yıldızların arasında,
Sebebi sadece sende gizli bir nedenden
Sızın depreşir, kalbin “med” olur, umudun “cezir”.
Gökyüzünden efkar yağar odanın camlarına.
Başını cama yaslar, sokak lambalarının karanlıktaki harelerine dalarsın.
Stabil sevdalara gömersin içinde biriken nefret söylemlerini.
Benim için herkes gibi biri olmadığını anlar mısın?
Benim için herkes gibi biri olmadan önce!
Daha ne kadar hamallık ederim?
Bana düşüncelerinde bile yer açmayan birinin ağırlığını,
Daha ne kadar taşır yüreğim?
Sevgisizliğin, ilgisizliğin aslında hikâye…
Hiçbiri koymuyor bana,
Anladığın halde acıtman kadar.
Ne zaman kelimeler yetmese anlatmaya derdimi
Uzun cümleler kurmaya başlıyorum.
Yine sığdıramadım bak, sensizliğimi alfabeye.
Sırf belki bir gün okursun diye,
Kimsenin bilmediği,
-hatta senin bile-
İkimize ait bir dille,
“Sensiz Nasıl Yaşanır?” şiirini yazıyorum.
Handan ÖZGÜLER
Svanorka Edebiyat 